Kapama

Kapama, bir yemeğin yalnızca doyurucu değil, aynı zamanda törensel olabileceğini gösteren bir örnektir. Adı üstünde: “Kapamak”… Çünkü bir araya getirilen malzemeler, hamurla ya da kapakla örtülerek kendi öz suyunda, kendi ritminde pişer. Sabırla. Sessizce.

Rumeli mutfağında kapama, özellikle özel günlerin yemeğidir. Düğünlerde, bayramlarda, yeni bir hayatın başlangıcında sofralara konur. Et ve pirincin buluştuğu bu yemekte hiçbir tat diğerine baskın gelmez. Hepsi birbirini taşır, destekler, tamamlar.
Bu nedenle kapama sadece bir ana yemek değil, bir birliktelik metaforudur.

Tencerede ağır ağır pişerken çıkan kokusu sadece acıktırmaz, aynı zamanda geçmişe davet eder. Kapak açıldığında yükselen buhar; çocukken başında sabırsızca beklenen sofraları, annenin titizliğini, büyükannenin sabrını getirir akla.

Yumuşacık etin tane tane pişmiş pirince bıraktığı iz, sadece lezzet değil, bir yaşanmışlık taşır. Çünkü kapama, aceleye gelmez.
Ona zaman gerekir, özen gerekir, sevgi gerekir.
Ve sonunda tüm bu sabrın karşılığı, sofraya konan bir tabak değil, anlam yüklü bir ziyafettir.