Çiçimara

Çiçimara, mübadil mutfağının en ilginç isimlerinden birine sahip, kendine has, sıcak ve içten bir tatlısıdır. Adını ilk duyan merak eder: “Bu ne ola ki?” Ama bir kez tadan, o ismin tadıyla nasıl örtüştüğünü hemen anlar. Samimi, yerel ve bütünüyle ev işi…

Un ve yağla kavrulan hamurun, pekmezli ya da ballı şerbetle buluştuğu bu tatlı, aslında sade bir tarifin ötesindedir. Çünkü bu tabakta hem bir dönemin yokluğuyla barışık ruhu hem de paylaşım kültürünün bereketi yatar. Tatlının şekli kadar sıcaklığı da önemlidir; fırından değil, ocağın başından gelen bir sıcaklıktır bu.

Çiçimara genellikle kış aylarında yapılır. Soğuk günlerde sobanın üstünde ağır ağır pişer, evi buram buram un, tereyağı ve pekmez kokusu sarar. Küçük bir kâseyle sunulur ama lezzeti büyük anılarla birlikte gelir.

Bu tatlı; ne gösterişlidir, ne kalıplıdır. Tıpkı onu yapan kadınlar gibi doğaldır, sahicidir. Bir dilimi geçmişin içtenliğini, bir kaşığı evin o sıcacık huzurunu taşır.