Baklava

Baklava… Sadece bir tatlı değil; bir anı defteri, bir niyet mektubu, bir misafir davetidir.
Kim yapmışsa, onun eli değil kalbi açmıştır yufkaları; içine sadece ceviz değil, dualar da serpilmiştir.

Evlerde yapılan baklava, fırın kokusuyla komşuya haber salardı eskiden.
Yuvarlak tepside dizilmiş o altın rengi dilimler, bazen bir elin emeği, bazen bir nişan bohçasının sessiz tanığı olurdu.
“Kimin baklavası?” diye sorulurdu. Çünkü her tepsi, sahibini ve niyetini anlatırdı.

Sirke, hamura çıtırlık katarken; her yufka arasına sürülen tereyağı, sanki geçmişin izlerini yağ gibi işlerdi hamura.
Sonunda sofraya konan her dilim, bir bayram sabahı kadar görkemli, bir düğün kadar neşeliydi.

Ve belki de en güzeli, baklava dilimlerinin her birinin farklı birinin eline düşmesi…
Bir tepsi, bir sofrayı değil; bir mahalleyi doyururdu.